Otomobiller yerine toplu taşıma araçları ile bisikletin yaygınlaştırılmasını savunan ve bu amaç için farklı gruplarda faaliyet gösteren Schmidt, “Artists for Peace/Artists Against War” (Barış için/Savaşa Karşı Sanatçılar) gruplarının da kurucusu...
“Workers of the World Relax: The Simple Economics of Less Industrial Work” (Dünyanın Tüm İşçileri, Gevşeyin: Daha az endüstriyel işin basit ekonomisi) adlı bir kitap da yazan Schmidt, iki belgesel filmin de yapımcısı... Schmidt, partisinin genel politikasını “Az çalış, az tüket, çok yaşa!” olarak özetliyor.
Work Less Partisinin temel amacı, artan nüfusa ve işgücüne rağmen, sistemin kar amacıyla herkesi “daha fazla çalışmaya ve üretmeye” zorlamasına karşı çıkarak, haftalık çalışma saatlerinin düşürülmesi...
İnsanlığın, son yüz yıldır sürekli olarak “Üretimi nasıl maksimize edebiliriz ve daha fazla madde üretebiliriz” sorusuna odaklandığını belirten parti, şimdi cevaplanması elzem bir soruyla karşı karşıya kaldıklarını vurguluyor: “Yarattığımız bunca ıvır zıvır ve kirlilikle ne halt edeceğiz?”
Work Less Partisi, dünyadaki birçok siyasi parti, çalışma örgütü, sendika ve çevreci grubun da dikkat çektiği bir soruna odaklanarak, çalışma saatlerinin azaltılmasıyla istihdamın artırılması, çalışanların “özgürleşerek” daha insani bir yaşam biçimine kavuşması ve uzun vadede Yerküre’ye verilen zararın azaltılması amacını vurguluyor.
Soruna ekonomik açıdan bakanlardan farklı olarak, Work Less Partisinin odağında, insanın “yaşamak için daha fazla zamanı olması” ve “düşleri öldüren saat alarmlarından kurtulmak” yer alıyor.
Parti, eyalette ortalaması 40 saate ulaşan çalışma saatlerinin azaltılmasını, ücretlendirilmeyen fazla mesailerin önlenmesini, mevcut çalışanların iş saatlerinin artırılması yerine daha fazla işçinin işe alınmasını amaçlıyor.
Endüstriyel büyümenin eyaletteki evsizlere ve yoksullara çare bulamadığını belirten parti üyeleri, yapılacak değişikliğin “aile ve arkadaşlık bağlarını güçlendireceğini, çalışanları daha mutlu insanlar haline getireceğini ve gezegenin sağlığına iyi geleceğini” vurguluyor.
1800’LERDEN BUGÜNE
Sanayinin hızlı dönen çarklarının vites küçültmesi ve çalışma saatlerinin insani boyutlara çekilmesi için verilen çaba, elbette çalışanların gündemine yeni girmiş değil.
Dünya genelinde işçiler, 1800’lü yılların ikinci yarısında başlayan mücadelelerle, 20. yüzyılın başlarında 8 saatlik iş gününü yasal olarak güvence altına almayı başardı. 1800’lü yıllar boyunca “gün ışığı” esasına göre belirlenen çalışma saatleri nedeniyle, işçiler günde ortalama 16 saat çalıştırılıyor, iş saatleri yazın 18 saate kadar çıkıyordu.
Batı ülkelerinde güçlenen işçi hareketi sayesinde İngiltere’de 10 saatlik çalışma süresini zorlukla kabul ettiren işçiler, ABD’de 1860’lardan başlayarak 8 saatlik iş gününü gündeme getirip bu uğurda grevler, iş bırakmalar ve ölümlerle sonuçlanan çetin bir mücadeleye girmişti.
1 Mayıs 1886’da ABD’de ondan fazla şehirde yüz binlerce işçinin katılımıyla grevler ve gösteriler düzenlenmiş, 10 saatlik ücretleri düşürülmeden çalışma saatlerinin 8’e çekilmesini talep eden işçilerle işverenler arasındaki gerilim, birkaç gün sonra büyük çatışmalara dönüşmüştü.
Onlarca işçinin öldürülmesi ve olaylardan sonra yargılanan işçi liderlerinin idam edilmesini izleyen yıllarda, ülkede 1 Mayıs “işçi sınıfının birlik, dayanışma ve mücadele günü” olarak kabul edildi.
Work Less Partisi ise henüz mücadelesinin “başında” görünüyor. 2005’te 11 adayla Vancauver’da yapılan yerel seçimlere katılan partinin hiçbir adayı seçilememiş.
Geçen haziran ayında Vancouver’da devasa bir “dans partisi” düzenleyen parti, “yaşamaya daha fazla zaman ayırmak” hedefini ise şimdiden uygulamaya koymuş görünüyor.
